با افزایش سن جامعه ایثارگری، تشدید عوارض جانبازی، کهولت سن والدین معظم شهدا و افزایش نیازهای درمانی، ضرورت بازنگری در نحوه ارائه خدمات درمانی به ایثارگران بیش از گذشته احساس میشود. بسیاری از ایثارگران و خانوادههای آنان به دلیل محدودیتهای جسمی و حرکتی، در مراجعه به مراکز درمانی و انجام امور اداری مرتبط با درمان با مشکلات متعددی مواجه هستند.
بررسیها نشان میدهد در سالهای گذشته، در بسیاری از بیمارستانها، بهویژه مراکز درمانی طرف قرارداد و بیمارستانهای نیروهای مسلح، نمایندگان بنیاد شهید و امور ایثارگران مستقر بودند و مسئولیت هماهنگی امور درمان، پذیرش، نوبتدهی، رفع مشکلات اداری و پیگیری خدمات مورد نیاز ایثارگران را بر عهده داشتند. این اقدام نقش مؤثری در کاهش دغدغههای درمانی جامعه ایثارگری ایفا میکرد.
با این حال، این دفاتر طی سالهای اخیر بهتدریج حذف شدهاند و در حال حاضر بسیاری از ایثارگران، حتی در بیمارستانهای نیروهای مسلح، ناچارند بدون وجود هرگونه واحد راهنما یا پشتیبان، شخصاً پیگیر امور درمانی خود باشند؛ موضوعی که برای جانبازان دارای محدودیت جسمی و سالمندان مشکلات فراوانی به همراه داشته است.
بر اساس این گزارش، در دوره ریاست قاضیزاده هاشمی بر بنیاد شهید و امور ایثارگران، طرح احیای استقرار نمایندگان بنیاد در بیمارستانها برای بررسی و تصویب به دولت ارائه شد، اما با وجود انجام مکاتبات متعدد، این طرح به نتیجه نرسید و همچنان بلاتکلیف باقی ماند.
در شرایطی که مسئولان بنیاد شهید و امور ایثارگران بر «تحول»، «رضایتمندی» و «ارتقای خدمات» تأکید دارند، فعالان حوزه ایثارگری معتقدند تحقق این اهداف نیازمند اجرای برنامههای عملیاتی و ارائه خدمات ملموس به جامعه هدف است. از نگاه آنان، تحول واقعی زمانی محقق خواهد شد که مشکلات روزمره ایثارگران، بهویژه در حوزه درمان، به شکل مؤثر برطرف شود.
کارشناسان و فعالان این حوزه، احیای نمایندگی بنیاد شهید در بیمارستانها، ایجاد واحدهای راهنمای ایثارگران، تسهیل فرآیندهای پذیرش، نوبتدهی، ارجاع، رسیدگی به اسناد درمانی و پیگیری مشکلات بیماران را از جمله اقدامات ضروری برای افزایش رضایتمندی جامعه ایثارگری عنوان میکنند.
به اعتقاد آنان، حداقل انتظار از بنیاد شهید و امور ایثارگران، تسهیل روند دریافت خدمات درمانی برای ایثارگران است؛ چرا که بسیاری از این عزیزان دیگر توان جسمی و روحی لازم برای تحمل پیچیدگیهای اداری و درمانی را ندارند و تکریم آنان باید در عمل و از طریق دسترسی آسان به خدمات درمانی باکیفیت و شایسته نمود پیدا کند.