در سال ۱۳۶۵ خورشیدی، در فضای پرشور مدرسه علمیه آیتالله یثربی کاشان، یک طلبه جوان با شوق عمیق عملیات منطقه شلمچه را دنبال میکرد. دشمن ارتش بعثی با ایجاد استحکامات بیشمار و تبدیل منطقه به باتلاق عظیم، عبور را بسیار دشوار کرده بود. این روایت شخصی، بر اساس خاطرات محمد سلطانی، مفقودالاثر، بهگونهای احساسی و دقیق به حماسه رزمندگان اسلام میپردازد و جزئیاتی از پیروزیهای پیدرپی، دیدار با جانبازان زخمی و دلتنگیهای شخصی را روایت میکند. ادامه این قصه در بخشهای بعدی سایت در دسترس است.
روایت اسرای مفقودالاثر ایرانی / بخش اول
منطقه عملیاتی شلمچه آکنده از مواضع، استحکامات و دژهایی بود که حجم و غلظت آن در هیچ بخش دیگری از خطوط نبرد دیده نمیشد. ارتش بعثی عراق از بیم تک و هجوم رزمندگان اسلام، سنگینترین موانع دفاعی را در این منطقه ایجاد کرده بود؛ موانعی که بر پایه محاسبات معمول نظامی، شکستن و عبور از آنها غیرممکن به نظر میرسید.
دشمن علاوه بر سنگرهای مستحکم، خاکریزهای چندلایه و مثلثی و خطوط متعدد سیمخاردار و خورشیدی، حجم انبوهی از آب را در پهنه شلمچه رها کرده و منطقه را به باتلاقی عظیم بدل ساخته بود تا امکان هرگونه نفوذ را سلب کند. با این حال، هر روز اخبار مسرتبخشی از پیروزیهای پیدرپی رزمندگان در عملیات کربلای ۵ به گوش میرسید. در کنار این اخبار، گاه پیکر مطهر و غرق به خون شهدا—که برخی از آنان از دوستان و همرزمانم بودند—به کاشان منتقل میشد.
مرحله نخست عملیات با موفقیت به پایان رسیده بود. در آن ایام، در حوزه علمیه آیتالله یثربی کاشان به تحصیل علوم دینی اشتغال داشتم. چند تن از طلاب این حوزه در جریان عملیاتهای کربلای ۴ و ۵ به فیض شهادت نائل آمده بودند و سوزِ جاماندن از این کاروان، تمام وجودم را فرامیگرفت. سینهام لبریز از شوق حضور در خط مقدم بود.
یک روز باخبر شدم یکی از دوستان طلبه به نام «محمود دانشیار» که در عملیات مجروح شده بود، از بیمارستان ترخیص و به منزل منتقل شده است. برای عیادت به دیدارش رفتم. اگرچه به شدت پیکرش جراحت برداشته بود، اما روحیهای بس والا و عالی داشت و با شور و حرارتی خاص از آوردگاه شلمچه و حماسهآفرینیهای شگفتانگیز رزمندگان سخن میگفت. شنیدن روایتهای او، دیگر طاقت ماندن را از من سلب کرد و مصمم شدم در اسرع وقت خود را به منطقه برسانم؛ چراکه بیم داشتم عملیات به پایان برسد و من از این خوانِ کرم بینصیب بمانم.
در آن مقطع، تازه صاحب فرزند شده بودم و «حسین» شش ماه داشت. شیرینکاریهای کودکانه او آغاز شده بود و کلبه محقر و اجارهایمان را صفایی مضاعف میبخشید. هرگاه از حوزه به خانه بازمیگشتم، لبخند شیرینش تمام خستگی درس و بحث را از تنم بیرون میکرد. دلکندن از این فضای گرم و فرزند خردسال بسیار دشوار بود، اما جاذبهای قویتر و نوری معنوی مرا به سوی خود میکشاند. اینگونه بود که تصمیمم را گرفتم تا به هر قیمتی شده، خود را به ادامه عملیات کربلای ۵ برسانم…
راوی: محمد سلطانی