آزادگان اردوگاه رمادی در آستانه نخستین دهه فجر در اسارت با سازماندهی مخفیانه، همزمان با ورود تاریخی امام خمینی(ره) به میهن، فریاد «اللهاکبر، خمینی رهبر» سر دادند و صفاتی از صبر، وحدت و مقاومت را در قلب زندان بعثیها به نمایش گذاشتند.
به گزارش
پایگاه اطلاعرسانی مؤسسه فرهنگیهنری پیام آزادگان، آزاده سرافراز «عبدالحسین شاهین» با روایت چگونگی برگزاری مراسم سالروز ورود امام خمینی(ره) در اردوگاه رمادی، گفت: در آستانه دهه فجر، میان برادران هماهنگیهایی انجام شد تا برنامههایی در روزهای این دهه تدارک ببینیم.
وی افزود: قرار بر این شد که در ساعت ۹:۳۵ صبح روز ۱۲ بهمن — زمان ورود تاریخی امام به وطن — همزمان با امت حزبالله در ایران، فریاد «اللهاکبر» و صلوات سر دهیم. اما برنامهریزی با چالش مواجه بود؛ چراکه ساعتهای آزادباش آسایشگاههای بالا و پایین متفاوت بود و ما محاسبه میکردیم که در روز موعود، کدام آسایشگاهها در نوبت اول آزاد میشوند تا مسئولیت اجرای برنامه را بر عهده گیرند.
شاهین ادامه داد: شب ۱۲ بهمن فرا رسید و با وجود احتمال قوی لو رفتن برنامه، در سطح آسایشگاه از عظمت و کرامتهای امام و انقلاب صحبت شد. قرار شد فردا صبح پس از نماز، با حولههایی که برای حمام در اختیارمان بود، آسایشگاه را تزئین کنیم و به افراد مورد اعتماد اعلام کردیم که رأس ساعت ۹:۳۰ نزدیک پلکان قاطع پراکنده شوند تا به محض شنیدن سوت داخلباش، در مسیر بازگشت به آسایشگاه، فریاد «اللهاکبر، خمینی رهبر» سر دهند.
این آزاده با بیان اینکه همزمان با آسایشگاههای بالا، در آسایشگاههای پایین نیز هماهنگی شد، توضیح داد: به برادران گفتیم به محض شنیدن فریاد، در آسایشگاه خودشان هم شعار دهند تا هم دشمن از این سازماندهی و وحدت به وحشت بیفتد و هم فشار تنها متوجه یک قسمت نباشد.
وی خاطرنشان کرد: با زده شدن سوت داخلباش، یکباره فریاد اللهاکبر و خمینی رهبر، اردوگاه را به لرزه درآورد. بعثیها به طور عجیبی وحشتزده شدند و پس از چند دقیقه با باتوم و کابل به اسرا یورش آوردند، اما آزادگان با روحیهای استوار، صبر و توکل را پیشه کردند.
شاهین گفت: در همان روز، دو رکعت نماز شکر خواندیم و ختم صلوات برای سلامتی امام گرفتیم. این روز پرخاطره، یادآور عزت در بند بود.
وی در پایان با اشاره به تداوم روحیه مقاومت، یادآور شد: چند روز بعد، در ادامه فشارها، برادران آسایشگاه قاطع ۱ در ۱۷ بهمن اعتصاب کردند و دیگر آسایشگاهها نیز در ۱۸ بهمن برای پشتیبانی از آنان دست به اعتصاب غذا زدند؛ اقدامی که نمادی از وحدت و استقامت در دل اسارت بود.