شهادت؛ اوج زندگی و لذت زیستن در مکتب آزادگان

 

یک ایرانی مسلمان، شهادت را نه پایان، که آغاز بی‌پایان حقیقت می‌داند. شهادت اوج زندگی و لذت بردن از زندگی‌ست؛ آن‌جا که بنده در مسیر رضای حق، از تعلقات دنیوی عبور می‌کند و شیرین‌ترین لحظات هستی را در بذل جان می‌یابد. چنین انسانی زندگی می‌کند تا شهید شود؛ هر نفسش نبرد با کفر، فساد و ظلم است و از هیچ قدرت باطلی هراسی ندارد.

امروز، در نخستین روز اردیبهشت، روز «شهدای ورزشکار» را گرامی می‌داریم. جوانانی که در اوج قدرت بدنی و سلامت، نرمش تن را با صلابت ایمان عجین کردند و نشان دادند ورزشگاه نیز میدان جهاد است. این روز، یادآور آن حقیقت بزرگ است که ایران اسلامی، سال‌هاست در دفاعی مقدس علیه جنگ ترکیبی جبهه استکبار به‌سر می‌برد؛ جنگی که امروز با چهره آمریکایی‑صهیونیستی، تمام ابعاد زندگی ملت را هدف گرفته است.

در این نبرد بی‌امان، دیگر فقط رزمندگان خط مقدم نیستند که از مرزهای عزت دفاع می‌کنند؛ همه اقشار ایران در سنگر خود ایستاده‌اند. ورزشکارانی که مدال‌هایشان را وقف سربلندی میهن می‌کنند، فرهنگیانی که نسل مقاومت را با اندیشه جهاد تربیت می‌نمایند، کارگرانی که چرخ تولید را با دست‌های خسته اما پرامید می‌چرخانند، و هر شهروندی که در جایگاه خود با ظلم اقتصادی، رسانه‌ای و سیاسی مقابله می‌کند و در خیابان ایستاده‌اند.

این همان «مبارزه بدون هراس» است؛ همان زندگی برای شهادت، نه به معنای مرگ‌طلبی، بلکه به معنای زیستن در تراز عاشورا. ما میراث‌دار آزادگانی هستیم که شهادت را عالی‌ترین لذت عقلانی و عارفانه می‌دانستند. از شهید چمران و شهید طهران‌مقدم تا شهدای ورزشکاری همچون «مهدی رضایی مجد»، «حسن غازی» و «محمد قورچانی»که هرکدام در رشته خود اسوه غیرت و مردانگی بودند.

مؤسسه فرهنگی‑هنری پیام آزادگان، رسالت خود را روایت همین سبک زندگی می‌داند؛ سبکی که در آن شهادت، زیرکانه‌ترین و لذت‌بخش‌ترین انتخاب یک انسان آزاده است. امروز که دشمن با تمام قوا درصدد یأس‌افکنی است، ما فریاد می‌زنیم: زندگی ما، جهاد ما، و مرگ ما، شهادت در راه حق است. زنده باد راه شهدا، زنده باد ایران سربلند.

برای ورود به ویکی آزادگان اینجا کلیک کنید / www.wikiazadegan.com