سبد خرید
سبد خرید شما خالی است!

خاطره‌ای از مقاومت و تدبیر حاج‌آقا ابوترابی در اردوگاه موصل ۱

خاطره‌ای از مقاومت و تدبیر حاج‌آقا ابوترابی در اردوگاه موصل ۱
یک خودکار، یک گونی کاغذ و فداکاری یک مرد؛ چگونه تدبیر سید آزادگان شرّ یک توطئه را خنثی کرد؟

سال ۱۳۶۳، اردوگاه موصل ۱، آسایشگاه ۱

یک روز صبح، هنگام صفِ آمار، «گروهبان فاروق» جلو آمد و گفت:

«ما یک دفترچه پشت پنجره اتاق شما پیدا کرده‌ایم که در آن نوشته شده است: الموت للصدام، الموت للظابط احمد، الموت لفاروق، الموت لجاسم، الموت لنجیب! هرکس این را نوشته، خودش را معرفی کند؛ وگرنه درِ آسایشگاه را می‌بندیم، آب را قطع می‌کنیم و همه را تنبیه و شکنجه خواهیم داد.»

او یک روز به ما فرصت داد تا صاحب دفترچه پیدا شود. پس از رفتن فاروق، بلافاصله به شور نشستیم تا چاره‌ای بیندیشیم. من خدمت حاج‌آقا ابوترابی رسیدم تا راهنمایی‌مان فرمایند. ایشان فرمودند:

«در اردوگاه ۳، یک شیرپاک‌خورده این کار را یاد بعثی‌ها داده و حالا اینجا همان نقشه را پیاده کرده‌اند. به همه آقایان بگویید وضو بگیرند، دست روی قرآن بگذارند و سوگند یاد کنند که این کارِ آن‌ها نبوده است. سپس همین موضوع را به عراقی‌ها اطلاع دهید.»

همه افراد آسایشگاه قسم خوردند که از این دفترچه بی‌خبرند و این کارِ آن‌ها نبوده است. ماجرا را به بعثی‌ها خبر دادیم، اما آن‌ها دست‌بردار نبودند و به دنبال بهانه‌ای می‌گشتند تا کل آسایشگاه را تنبیه کنند.

در این میان، یکی از اسرا داوطلب شد و به ارشدِ آسایشگاه گفت: «برای اینکه شرّ این بهانه از سرِ بچه‌ها کم شود، من جلو می‌روم و می‌گویم این دفترچه را توی باغچه پیدا کرده بودم و می‌خواستم تحویل ارشد بدهم، اما اتفاقی افتاده پشت پنجره.»

او با ارشد رفت پشت درِ مقر و ماجرا را برای عراقی‌ها تعریف کرد. آن بنده خدا را ابتدا بازجویی کردند و سپس سه روز زندان با اعمال شاقه برایش بریده شد. او به زندان رفت و تحت شکنجه قرار گرفت.

حاج‌آقای عزیز (خدا رحمتش کند) فرمودند: «برای اینکه فلانی را کمتر شکنجه کنند، بروید هرچه کاغذ و قلم در آسایشگاه هست جمع کنید و تحویل دهید.»

ما آمدیم داخل آسایشگاه و به بچه‌ها گفتیم: «حاج‌آقا فرمودند هرچه قلم و کاغذ دارید بیاورید تا تحویل بعثی‌ها بدهیم.»

یک گونی دفتر و کاغذ و حدود چهل خودکار جمع کردیم و تحویل دادیم. بعد، من با حسرت رفتم خدمت حاج‌آقا و گفتم: «حاج‌آقا! چهل تا خودکار و یک گونی دفتر و کاغذ را تحویل بعثی‌ها دادیم!»

ایشان با آرامش فرمودند: «اگر به خاطر این کار، حتی یک کابل کمتر به این برادرمان بزنند، ارزشش از تمام این کاغذ و قلم‌ها بیشتر است؛ غصه نخورید.»

خلاصه، آن سه روز تمام شد، آن عزیز از سلول بیرون آمد و شرّ بزرگی از سرِ آسایشگاه کم شد. یک نفر به جای ۱۵۰ نفر شکنجه را به جان خرید تا جمعی نجات پیدا کنند.

الحمدلله آن عزیز هنوز در میان ماست و شبانه‌روز زحمت می‌کشد و خدمت می‌کند. خدا یار و نگه‌دارش باد.

هفته بسیج گرامی و یاد آزادگان سرافراز جاوید باد.
نوشته شده خاطره از حاج آقا علی علیدوست 

۱ آذر ۱۴۰۵
کد خبر : ۱۰,۵۹۱

نظرات بینندگان

تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید