سفره وحدت؛ نماد انسجام و مقاومت در اردوگاه عنبر

به گزارش روابط عمومی مؤسسه فرهنگی‌هنری پیام آزادگان، مصاحبه‌ی زیر گفت‌وگوی اختصاصی روابط‌عمومی با آزاده سرافراز علیرضاپوقناد همزمان با ایام‌الله دهه‌فجر است.

 

 

 

پورقناد: در اردوگاه، افرادی بودند که به آنها «خط‌دهنده» می‌گفتیم. حتی بدون حضور بزرگی مثل حاج آقا ابوترابی، افرادی مانند مرحوم سیدکمال موسوی، با صلابت و ایثار، نقش هدایتگری داشتند. وقتی ایشان دستوری می‌دادند، همه گوش می‌کردند. شناسایی و بردن این خط‌دهنده‌ها توسط عراقی‌ها، نه تنها وحدت ما را از بین نمی‌برد، بلکه بلافاصله فرد دیگری جایگزین می‌شد تا این رشته اتحاد هیچ‌گاه گسسته نشود.

 

 

پورقناد: بله، «سفره وحدت» یکی از همان نمادها بود. در ابتدا، غذا به اندازه‌ای کم بود که در ظرفی مشترک به نام «قصعه» بین چند نفر تقسیم می‌شد. به تدریج، ایده‌ای شکل گرفت: با استفاده از گونی‌های برنج و پلاستیک‌های گوشت که از آشپزخانه می‌گرفتیم، یک سفره بزرگ پهن کردیم. همه دور هم جمع می‌شدیم و غذا می‌خوردیم. این کار، علاوه بر شکستن محدودیت تجمع (که بیشتر از پنج نفر ممنوع بود)، فضایی برای تبادل نظر، تصمیم‌گیری و تقویت روحیه جمعی فراهم می‌کرد. حتی عراقی‌ها از دیدن این صحنه‌ها تحت تأثیر قرار می‌گرفتند.

 

 

پورقناد: این وحدت، برای عراقی‌ها و بعدها منافقین، بسیار آزاردهنده بود. آنها می‌کوشیدند با حذف خط‌دهنده‌ها یا تحت فشار قرار دادن پیش‌نمازها، این انسجام را بشکنند، اما هر بار فرد دیگری جایگزین می‌شد تا نماز جماعت و گردهمایی‌ها تداوم یابد. اگر این اتحاد نبود، با توجه به سن پایین و شرایط سخت، ممکن بود مشکلات زیادی به وجود بیاید.

 

روایت آزاده پورقناد نشان می‌دهد که «سفره وحدت» تنها یک اقدام ساده نبود؛ بلکه ابزاری برای سازماندهی، مقاومت و حفظ روحیه ایمانی و انقلابی در بحرانی‌ترین شرایط بود. این خاطره، امروز نیز می‌تواند نمادی از قدرت همبستگی و نقش ولایت‌مداری در استمرار انقلاب اسلامی باشد.

برای ورود به ویکی آزادگان اینجا کلیک کنید / www.wikiazadegan.com