به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی موسسه فرهنگی‌هنری پیام آزادگان، یادداشت فرزانه قلعه‌قوند معاون پژوهش موسسه پیام آزادگان در پی رخ‌دادهای دی ماه 1404:در جریان اتفاقات اخیر دیدیم که اغتشاش‌گران طماع اعتراف کردند در برابر وسوسه‌های خناسان تطمیع شده و میهن را به خاک و خون کشیدند، اعتراف کردند که در مقابل وعده‌های پوچ و توخالی چه بر سر مردم و اعتقاداتشان آوردند. بی‌آنکه به این فکر کنند که این مردم یا نگاهبان خدوم امنیت بودند یا هموطن معترض. آیا اینها هم‌وطن ما نبودند؟ صدالبته اعتراض حق طبیعی هر انسان است و اصولاً انقلاب ما بر پایة مبارزه با تبعیض و بی‌عدالتی و چپاول و زور و مشکلات اقتصادی و از این قبیل شکل گرفت.

گفتند: اعتراف اجباری! این افراد زیر شکنجه و ضرب و زور اعتراف کرده‌اند! حساب عده‌ای که خودشان را به خواب زده‌اند و نمی‌خواهند از خواب غفلت بیدار شوند جداست، اما روی سخنم با کسانی است که فقط در خواب مانده‌اند و دیر یا زود مستعد بیدار شدن هستند.

گیرم که درست باشد و تعدادی افراد خام و بی‌اطلاع و کم‌اطلاع تحمل فشار را نداشتند و زیر بار، به‌قول آنها، اعتراف اجباری گفتند که پول گرفته‌اند و تحت‌تأثیر فلان رسانه و بهمان فرد بوده‌اند! سؤال من اینجاست، آیا افرادی چنین سست‌بنیان ارزش این را دارند که جانتان را به تبعیت و حمایت از اینها فدا کنید؟ چطور تعدادی می‌توانند دنبال دسته‌ای از این کوتوله‌های سیاسی راه بیفتند و به ستونی پوسیده تکیه کنند که خودشان تحمل کوچک‌ترین تلنگری را هم ندارند؟ چگونه تعدادی می‌توانند به افرادی بی‌رحم و وطن‌فروش، که جان و مال و اعتقادات مردم را نشانه گرفته‌اند، باور داشته باشند؟ چگونه می‌توانند دست‌های لرزان عناصر وطن‌فروشی را، که حتی جگر نزدیک شدن به مرزهای وطن را هم ندارند، بگیرند؟ چگونه می‌توانند به افرادی اعتماد کنند که تا تقی به توقی بخورد همچون نیاکان خود فلنگ را ببندند و فرار را بر قرار ترجیح دهند!

به‌راستی نسلی که انقلاب بزرگ سال 1357 را به‌راه انداخت، این بود؟ هرگز نبود؛ او پیرو رهبری بود که در اوج حکومت نظامی و جو امنیتی گفت می‌آید و آمد ... .

این واقعیت تاریخ است که در جای‌جای این مملکت حقیقت را فریاد می‌زند؛ تاریخ می‌گوید که چپ‌ها و راست‌ها همه زیر یک بیرق و برای هدفی واحد ایستادگی کردند. تاریخ هم ایستادگی شهید سعیدی‌ها را دید، هم خسرو گلسرخی‌ها و نواب صفوی‌ها را. «پس از این که ساواک متوجه شد، آیت‌الله سعیدی کسی نیست که به تهدید و ارعاب مزدوران رژیم وقعی بگذارد، او را به اتهام «اقدام علیه امنیت داخلی مملکت» از طریق شهربانی دستگیر کرد و به زندان قزل‌قلعه انداخت.» پیشگامان مبارزه علیه ستم‌شاهی این چنین بودند، شکنجه شدند اما عقب‌نشینی هرگز ... .

مبارزان سال 1357 آنقدر گرانسنگ بودند و می‌ارزیدند که انقلابیون دستشان را رها نکنند و همه با هم دنباله‌روی رهبری ساده‌زیست و هشیار باشند که به زبان همة مردم سخن می‌گفت و آنقدر قیمت داشت که مبارزان از نقد جانشان برای پی‌ریزی مسیرش دریغ نکنند، نه اینکه با یک سیلی پا پس بکشند.

یادمان نرود بخش زیادی از مشکلات و معضلات امروز حاصل تحریم و تنگنای تحمیلی همان غربی است که امروز دایه مهربان‌تر از مادر شده و بخشی دیگر فرزند رسانه‌های ضددین و وطن.

اسناد ساختنی نیستند، خیلی سخت نیست فقط کافیست به‌جای خبرهای تقطیع شده و دروغ سری به روزنامه‌های دهة پنجاه و سایر اسناد موجود و حتی حافظة خود بزنیم و حقایق تاریخی را از دل اسناد بیرون بکشیم. ما وارث فرهنگی غنی و اصیل هستیم و هرگز نمی‌توانیم اینقدر سطحی باشیم که مشکلات اقتصادی و کمی و کاستی و شیطنت‌های رسانه‌ای قادر باشد حافظة تاریخی ما را پاک کند و به تطهیر افرادی بپردازیم که هرگز شایستگی اندیشة پاک ما را ندارند.