ماه رمضان برای آزادگان ایرانی در اردوگاههای عراق، نهتنها موسم خلوت با خدا، بلکه صحنهای برای آزمون اراده و ایمان بود. آنان در گرمای سوزان، زیر فشار دشمن و در تنگنای اسارت، فریضه روزه را با توکل و توسل بهجا میآوردند تا نشان دهند بند اسارت میتواند جسم را در حصار نگه دارد، اما توان دربند کشیدن روح ایمان را ندارد.
به گزارش روابطعمومی موسسه فرهنگیهنری پیام آزادگان، اسرای جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، ماه مبارک
رمضان را از دشوارترین مقاطع دوران اسارت میدانستند. در این ایام، سختیها چند برابر
میشد و تحمل آن جز در سایه ایمان و اتکا به خداوند ممکن نبود.
اسرا افزون بر
گرسنگی و تشنگی، ناگزیر بودند فشارهای روحی و جسمی و برخوردهای مأموران عراقی را نیز
تاب بیاورند. با این حال باور داشتند پاداش روزهداری در اسارت، بسی فراتر از روزهای
پیش از اسارت است.
مأموران عراقی
با روزه گرفتن اسرا موافق نبودند و گاه با آن مخالفت میکردند. از همین رو، مسئولان
ایرانی هر اردوگاه پیش از آغاز ماه رمضان، به نمایندگی از دیگر اسرا با فرمانده اردوگاه
وارد مذاکره میشدند تا رضایت او را برای برگزاری مناسک جلب کنند.
گرمای طاقتفرسای
عراق در ماه رمضان، رنج روزهداران را دوچندان میکرد. تشنگی بر جانها چنگ میانداخت
و گرما چنان شدت میگرفت که برخی پیراهنشان را بالا میزدند و شکم خود را بر موزاییکهای
خنک آسایشگاه میگذاشتند تا اندکی از حرارت بکاهند، یا با حوله یکدیگر را باد میزدند.
گاه روزهداری بر اثر شدت گرما بیهوش میشد و دیگران گرد او جمع میشدند تا با باد
زدن و مراقبت، حالش را بهبود بخشند. با این همه، کمتر کسی حاضر میشد از روزهداری
دست بکشد.
با وجود تمامی
این سختیها، آیینها و مناسک ماه رمضان، در حد امکان و متناسب با محدودیتهای هر اردوگاه،
با نظمی مثالزدنی برگزار میشد؛ چرا که برای آنان، رمضان نه فقط ماه صبر، که تجلی
مقاومت و پایداری بود.
انتهای پیام/
برای ورود به ویکی آزادگان اینجا کلیک کنید / www.wikiazadegan.com